Foto van een par maanden geleden toen we andere gasten uitzwaaiden.
Zojuist de gasten (huurders) uitgezwaaid. Dat geeft altijd een leeg gevoel, maar nu dubbelleeg, want met deze gasten, die al een jaar lang iedere maand 2 dagen komen om hun moeder in het verzorgingshuis te bezoeken, hebben we zoetjesaan een band opgebouwd. Nu is moeder bijna 100 en heeft ze vorige week haar heup gebroken. Ziekenhuis, operatie, en alweer terug in het verzorgingshuis. Ze beseft niet eens dat ze weg geweest is, slaapt de hele dag en als ze even wakker wordt met haar ogen dicht, zegt ze 'pijn'. Het was een spannende week, waardoor we nog dichter bij onze gasten zijn gekomen.
Onze kennismaking begon met 'U', toen werd het 'Je' en nu omhelzen we elkaar en drinken samen een apéro. De hond, die eerst nog wat verlegen was, ziet geen verschil meer tussen hun en ons erf. Liet zij eerst de kat en de kippen links liggen, nu ziet zij een speelkameraad in hen. Rent achter Poesje aan, klap kattenluik, dikke staart en jaagt de kippen als ze in de ren zitten de stuipen op het lijf. Als ze buiten zijn ziet zij ze niet staan. Als zij ons gewaar wordt komt ze vrolijk kwispelend op ons af. Kortom het was gezellig op het erf.
Nu zijn ze weg, er is alleen nog het wasgoed...
Maar ze schatten dat ze over een paar dagen terug zullen zijn, want de toestand van de oude dame gaf niet veel hoop. Zij moesten haar echter verlaten omdat op het thuisfront zich een andere calamiteit had voor gedaan. Overkomst dringend gewenst. Haar broer is inmiddels onderweg voor versterking. Wij houden de gîte ondertussen warm.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten