Leeg zonder gasten..

 Foto van een par maanden geleden toen we andere gasten uitzwaaiden.

Zojuist de gasten (huurders) uitgezwaaid. Dat geeft altijd een leeg gevoel, maar nu dubbelleeg, want met deze gasten, die al een jaar lang iedere maand 2 dagen komen om hun moeder in het verzorgingshuis te bezoeken, hebben we zoetjesaan een band opgebouwd. Nu is moeder bijna 100 en heeft ze vorige week haar heup gebroken. Ziekenhuis, operatie, en alweer terug in het verzorgingshuis.  Ze beseft niet eens dat ze weg geweest is, slaapt de hele dag en als ze even wakker wordt met haar ogen dicht, zegt ze 'pijn'. Het was een spannende week, waardoor we nog dichter bij onze gasten zijn gekomen. 

Onze kennismaking begon met 'U', toen werd het 'Je' en nu omhelzen we elkaar en drinken samen een apéro. De hond, die eerst nog wat verlegen was, ziet geen verschil meer tussen hun en ons erf. Liet zij eerst de kat en de kippen links liggen, nu ziet zij een speelkameraad in hen. Rent achter Poesje aan, klap kattenluik, dikke staart en jaagt de kippen als ze in de ren zitten de stuipen op het lijf. Als ze buiten zijn ziet zij ze niet staan. Als zij ons gewaar wordt komt ze vrolijk kwispelend op ons af. Kortom het was gezellig op het erf.

Nu zijn ze weg, er is alleen nog het wasgoed...

Maar ze schatten dat ze over een paar dagen terug zullen zijn, want de toestand van de oude dame gaf niet veel hoop. Zij moesten haar echter verlaten omdat op het thuisfront zich een andere calamiteit had voor gedaan. Overkomst dringend gewenst. Haar broer is inmiddels onderweg voor versterking. Wij houden de gîte ondertussen warm.

De tuin groeit mij nu al boven het hoofd.

 

Daar gaan we weer. Na een week stralende zon en veel te hoge temperaturen voor de tijd van het jaar, is de tuin mij al boven het hoofd gegroeid en we zitten pas in april. Dat gaat nog wat worden. En natuurlijk heeft de moestuinziekte mij weer te pakken. Uitjes en erwtjes, rabarber en aardbeien. bessen aan de struik, waarvan ik vergeten ben of het nu rode of witte waren, de prachtige, wild woekerende Centaurea met pijn in mijn hart er uit laten snokken door mijn lieve behulpzame Hollandse buren, waarvoor in de plaats vanavond een al flink voorgetrokken Courgette komt te staan. Dan nog om alles op te vullen een aantal Pompoenen en misschien nog een Butternut. En o ja, gisteravond tegen donker nog 12 ijsbergslaatjes geplant. Dat allemaal in dat piepkleine tuintje? Eh ja, als ze allemaal wat opschikken, passen er veel makke planten in een hok.

Vanmorgen heel wat tijd verbeuzeld met het uitzoeken van een geschikt plekje voor de gele roos, die ik had gekocht voor Marimon's verjaardag en die ik had gedacht tegen de vorig jaar opgeleverde cabanon te planten. Na veel gehak en gedoe bleek dat geen geschikte plek, dus moest Roosje elders in de tuin. Maar waar?? Wij hebben geen plaats! Tenminste geen lege plaats. Uiteindelijk moest de smeerwortel er maar aan geloven, want die was zo monsterlijk hard gegroeid dat alle buren in de verdrukking waren gekomen. Voilà, een hele kruiwagen vol van nog geen vierkante meter plant. Een prachtige plek voor Roosje. We hebben nog een paar meter verder nog een smeerwortel voor de bijtjes overgelaten want die zijn er dol op.

Akelei., groeit daar ook gratis en voor niks. 

Zou ze hier gelukkig worden?

Memory lane.

 

Na 19 jaar zijn we dan weer  terug in Clamensac, Corrèze, waar we 25 jaar geleden aan ons Frankrijk avontuur begonnen. 

Er bleek niet gek veel veranderd, behalve dat iedereen 19 jaar was opgeschoten. De laatste bewoners van de 6 grote herenhuizen, Maisons de Maître, waren overleden (behalve wij), die stonden dus leeg, behalve ons huis, waar ik op de stoep zit, dat was gekocht door een kleindochter van de laatste bewoonster (Suzanne Cisterne) van een van de grote huizen. Bij elk van de Maisons de Maître hoorde een boerderijtje met bijbehorend boerengezin, de horigen, zoals ik ze in mijn hoofd noemde. Daarvan zijn er nog 2 over, onze naaste buren broer en zus Francis en Sylvie, beiden ongehuwd en kinderloos, 58 en 60 jaar oud. Nog 2 jaar dan gaat Francis met pensioen en zal er niet meer geboerd worden in het dorpje. Moeder Jeannette was een paar jaar geleden overleden. Het weerzien met broer en zus was roerend, wij omhelsden elkaar alsof wij terugkwamen uit de oorlog.

Zij konden ons vertellen dat de Australische tandarts die ons huis had gekocht, niet lang nadat hij alles voor veel geld had laten verbouwen aan de binnenkant, het weer had doorverkocht. Op het internet hadden we al gezien dat hij het zeer luxueus had aangepakt en het huis voor over de duizend euro per week wilde verhuren aan toeristen. Daar was volgens de buren niets van terecht gekomen, zij hadden nooit een huurder gezien. 

De oude garde is weliswaar dood of verdwenen, maar gelukkig is er  nieuw leven te bespeuren. Er wordt getimmerd en gezaagd, huisjes worden opgeknapt op een nette manier. Geen zwembaden. 

Het huis is aan de buitenkant niet veranderd, onze verf zit er nog op, of tenminste dezelfde kleur. Maar mijn mooie tuin, mijn rozenallee, die zijn verdwenen

Het houthok is afgebroken. Jammer.

In Saint-Privat, het dorp waar de voorzieningen zijn, zagen we dat er ook niet veel veranderd was. We bezochten er de Spar, die vergroot was, de P.M.U. de bar waar je kon gokken op de paardenrennen en waar nog steeds een klont stamgasten de hele dag rond de bar hing. De quincaillerie (ijzerwarenwinkel) van Lajoinie, waar nu de zoon in stond en waar het nog steeds druk bezocht was, en Pierre en Annie van de oude Spar, waar ik 20 jaar geleden behoorlijk teut van de Pastis die Pierre almaar bijschonk bijna van de stijle trap kletterde, waar we boven genood werden. 87 jaar allebei. Dit keer thee met krakelingen. De trap leek minder stijl dan vroeger.

Het huis waar we de eerste 9 maanden woonden omdat er problemen waren met de aankoop van ons 'echte' huis.

En vrienden en verhalen. En nog meer vrienden en nog meer verhalen. En die is dood en die is terug en die is verdwenen en die is getrouwd en die is gescheiden..Tot het mij duizelde toen ik lag te herkouwen in bed en er niet van kon slapen...

Weer thuis. Ben drie dagen moe geweest van deze trip, maar het was meer dan de moeite waard!