De Piggelmeetjes

Cou cou, qui est là?

 Een paar dagen geleden heb ik de Piggelmeetjes weer eens bezocht omdat ik benieuwd was of en hoe zij de ultra hete zomer waren doorgekomen. Nou, niks aan de hand, vief als altijd. Hij (96), iets minder vief. Stokdoof, zo stijf als een plank, maar blind was hij niet meer, want er was door een vriendelijke dokter, die niet aan leeftijddiscriminatie deed, een nieuwe lens ingezet. Zij, 87, had nog steeds alles onder controle. Het huis en het erf zagen er piekfijn uit, de moestuin lag erbij in keurige frisse rijen alsof er dagelijks een buitje gevallen was. Dat was er ook, want vrouwtje Tureluur had iedere dag, ook in de bloedhitte, met gieters lopen slepen. Terwijl ik, lui varken, ik schaam me dood, de moestuin halverwege de zomer, na de laatste rabarberoogst, had opgegeven wegens droogte, hitte en slomerigheid. 

Ik koester een diepe bewondering voor die mensen. Hoe kan het dat bij hen alles voor elkaar is (lijkt), terwijl er bij ons, bij mij althans, altijd iets gedaan moet worden dat niet gedaan is, iets mislukt, iets verdroogd, iets te laat is.

Dat komt omdat zij hun leven simpel houden. Zij focussen op de essentie van het leven, n.l. in leven blijven en niet al die onzin er om heen om het leuker te maken, te versieren, aan te kleden.

Zij hebben een zeer kleine retraite. Een moestuin, 2 schaapjes, een ooi en een ram. De ooi werpt 1 keer per jaar 2 lammetjes, die ze verkopen of op eten. Verder hebben ze wat kipjes. That's it.

En ze hebben een autootje die het nog doet. Hij heeft nog een oude trekker die het niet meer doet, maar hij sleutelt er aan, poetst hem op, het is zijn speelgoed. Met het autootje doet zij af en toe wat boodschappen bij de Coccinelle, 8 km verderop. Voor een butagastank, meel, boter, olie. Verder komen ze niet. Ze missen het ook niet. Een paar keer per jaar gaan ze naar de Salle des Fêtes in het dorp. In de zomer als St. Médard, de dorpsheilige, wordt gevierd in de grote tent. In oktober bij het gratis 70 + diner, en in december voor het Kerstdiner van de club. Ze hebben wel een T.V., maar kijken daar voornamelijk naar om de Zondagsmis te volgen, want gelovig dat zijn ze. Het journaal kijken ze hopelijk niet, het zou hen maar ongerust maken. Zijn ze niet ongerust dan, over de wereld, oorlog, het klimaat? Ik denk het niet. Ze zijn ongerust over wat er hen direct raakt. Dat er zoveel mensen doodgaan in het dorp, dat er niemand overblijft ( ze tellen niet de mensen die er bij gekomen zijn), dat haar ogen zo achteruit gaan, of ze wel zal kunnen blijven autorijden..Of ze de gieters kan blijven dragen..of hij niet van de trap kukelt. 

De wereld is ver weg, die is nog lang niet in St. Mars..

En zolang gaan ze door, scharrelt hij op het erf, brouwt zij een soepje, veegt de vloer aan. Meer hoeft niet. Meer kan niet. 

Vroeger ja, vroeger ging ze dansen op het mosselen frites feest dat zaterdag werd gehouden. Wij zijn er wel geweest. Om 8 uur waren we er, om 10 uur waren we weer thuis. De moûles/frites waren lekker, dat wel. Maar je treft het niet altijd waar je kom te zitten. Tegenover ons zat een stel waarvan hij zonder een woord te zeggen heel systematisch en in razend tempo met behulp van zijn opinel de mossels uit hun schelp wipte en naar binnen werkte. Dat was nog wel boeiend om te volgen, maar ondertussen schroffelde zijn vrouw de halve bak frites in haar tater gemengd met lappen vlees en begon daar met wijd open mond op te kauwen. De houten bank waarop we zaten was keihard en het dansen was om 10 uur nog steeds niet begonnen. Er was zelfs nog geen jongere te bespeuren, die waren waarschijnlijk nog bezig met binge drinken, want zeg nou zelf, zoveel valt er in zo'n tent met veel te weinig meiden ook niet te beleven. Er was zelfs geen (of nog geen) muziek.

Toen zijn we maar naar huis gegaan. Piggelmeetjes , jullie hebben niets gemist.

Nazomer

 Nog steeds zonder internet, maar wel 2 nieuwe poortjes en een stralend oranje bankje!

Ja het gaat goed, laatste warme dag, vanaf morgen lekker wisselvallig. Heb mij weer op de tuin gestort en ben voor de komende week vreselijk veel van plan. Even wat foto's van de poortjes.

Zijn ze niet prachtig?

Ook de houten hekken die overal op instorten staan worden zeer binnenkort door Marimon en de  all round Hollandse buurman  vervangen. Wat een agitatie weer op la Chapelle plage. 

En wat doe ik voor nuttigs? Ik zet koffie voor de mannen en maak de plee schoon. Kortom: ik ben de werkster en de tuinvrouw en het animeermeisje. Troostmeisje  ook, zoals in ons Indië. 

En ik ga naar de gym en naar de naai. Of zal ik naar Pilates gaan? Wat een luxe dat ik uit al die dingen mag kiezen...

Als ik niet te moe ben, want dat is meestal het geval. 

Maar mijn oor doet het weer, door onverklaarbare reden..

Leve de nazomer.

Brandend maagzuur na een dagje met gelovigen.

 Ik voel mij wel wat wankel na een dagje met de oprechte gelovigen.. Rond koffietijd begon het al. Door regen en wind de kapel in gedreven, werden de eerste glazen daar vol gegoten. Ik heb ter bescherming van mijn tere maag ferm alle alcoholhoudende dranken afgeslagen, maar een uurtje later was het toch raak natuurlijk tijdens de pick-nick op landhuis nr.1. 

Enige uren lang heerlijk gegeten en gedronken en gelachen en gezongen. Wij dachten de verdere dag in stilte op de sofa te kunnen uitbuiken, maar wie schetste onze verbazing toen we werden uitgenodigd, met select gezelschap, eigenlijk voornamelijk de naaste familie van de oorspronkelijke eigenaren van de kapel, om 's avonds door de familie zelfgeprepareerde pizza's te komen eten in landhuis nr.2..

Het hondje van de burgemeester en ik hebben ons flink geweerd. Met dat gevolg dat ik 's nachts om 2 uur wakker werd van golven maagzuur die opstegen vanuit het middenrif en slokdarm en keel in vlam zetten. Ai ai ai., had ik maar niet....

Maar daar kwam opeens een reddende ingeving. Google had mij eens toegefluisterd dat een beker melk in zo'n geval wel eens soelaas kon geven. En ja hoor, na de eerste slok van de (beetje opgewarmde) melk voelde ik als bij een wonder het benauwde gevoel in de maag wegtrekken. De beker zachtjes leeggedronken en als een roos geslapen. Ik hoop dat hondje ook wat melk bij de hand had..

De boosdoener? 

Al met al een heerlijke dag.

Zomer voorbij hopelijk.

 

Het lijkt er op dat de extreme zomer voorbij is en dat wij de de 5 hittegolven overleefd hebben. Dat wil wat zeggen over onze taaiheid, want in la Normandie, onze regio, vielen er 426 extra doden door de canicule, allen boven de 75. Zoals mijn knuffel oncoloog in zijn rapport over mij schreef en waar ik heel trots op ben: Mme Metselaar est 'en très bon état général'. En de bosbranden zijn ook aan ons voorbijgegaan, gelukkig.

De moestuin is i.i.g. niet en bon état général, die is opgegeven. Helemaal bruin en bijna dood, op 1 pompoen na die uitsloverig oranje hangt te wezen. We hebben voor de grote droogte toesloeg een aantal maaltjes rabarber gegeten (rabarber met mascarpone, uitvinding van mij) en aardbeien naar genoegen, tot het grote buien begon te regenen, weg oogst. Het waren de  laatste buien van het seizoen, helaas. 

Was het een fijne zomer? Nou nee, op een paar hoogtepunten na.  De avonden, tot laat zitten kletsen met je gasten of de buren. Naar de vleermuizen staren en dan in slaap vallen en wakker worden onder de sterren om 2 uur 's nachts. Maar het overgrote deel er van heb ik doorgebracht in de salon, waar het 10 graden koeler was dan buiten. En dan mag ik nog niet mopperen, want het grootste deel van de mensen zijn niet in het bezit van een koele salon en zaten hele dagen in het donker verscholen achter de luiken. Het leek de Covid periode wel, je zag alleen iemand op straat voor tienen 's morgens en na achten 's avonds. Meestal was het boven de 30 graden, met een zeer felle zon. Als het onder de 30 ging zeiden we: Hè, eindelijk weer een normale temperatuur. Het nieuwe normaal. Het went snel. Volgend jaar zal het niet anders zijn.

Maar nu een nieuw seizoen. Nieuwe kansen. Het heeft geregend vannacht en geonweerd. De maïs is er vervroegd bijna overal af, we hebben weer uitzicht. Ik zie alweer een groen vleugje over het gras, of verbeeld ik mij dat? We kunnen weer fietsen en wat mensen bezoeken, de clubjes beginnen weer..En de blogs, natuurlijk ook de blogs! Met al mijn wilde avonturen in het Franse boerenland van Oh la la! 

Te beginnen met morgen, als hier voor de deur een zoveelste vergadering wordt gehouden met de leden van de vereniging tot behoud van de Kapel. Zo'n bijeenkomst van oprechte katholieken gaat altijd gepaard met veel eten en drinken (vooral het laatste). De pastoor van kleur rechtstreeks uit de Congo komt natuurlijk ook langs om de boel op te vrolijken met zijn aanstekelijke schaterlach. Als de Kapel maar niet instort door zijn gebulder, want die wordt er ondanks onze inspanningen en jaarlijkse vergaderingen niet beter op.

De Vrouw in het Zand.

 

Weer een kruiwagen vol.

De laatste dagen staan we om 6 uur op om, voordat de hitte losbarst,  een paar uur op het erf te werken teneinde dichtgroeien te  voorkomen. Ik voel me net de Vrouw in het Zand uit de roman van Kobo Abe. Geen mooie perkjes aanleggen, bijzondere bloemsoorten kweken, een super pompoen vetmesten. Nee, knippen, zagen en trekken. Alleen maar onkruid en grassen te lijf gaan, alsof ik alleen tegenover een regiment Triffids sta. En dat iedere dag weer. Daar is op de duur geen lol aan en dan nog die droogte, de hele moestuin is aan het verpieteren.

Natuurlijk ben ik ook trots dat ik het (nog) kan, maar wel met steeds meer moeite en voor hoe lang nog..

Op een dag moeten we hier weg, hoewel we niet willen, nog niet. Moeten we dan wachten tot een van de twee het opgeeft? Tot we instorten? Is het niet verstandiger om nu vast iets te bedenken? Maar wat? 

Terug naar Nederland is geen optie, van de opbrengst van ons prachtige landgoed kun je in Nederland nog geen schuur kopen en huren is helemaal buiten ons budget. Bovendien zullen we niet meer wennen in die heksenketel daarboven.  Een huisje hier huren in het dorp? Kan, is betaalbaar, maar saai...

Gister opende zich voor ons ineens een mogelijkheid. Op nog amper 5 km van huis. We kenden de natuurcamping, waren er een paar keer geweest om een voorstelling bij te wonen, we wisten dat er een project op stapel stond voor ouderen samen in een landhuis, maar verder hadden wij er ons niet in verdiept.

Gister was er een open dag en we moeten toegeven, het sprak ons aan. Een villa verbouwd tot 65+ commune met een gemeenschappelijke ruimte en 3 ini-mini appartamentjes. Iedereen mag er in en er in blijven, ook al zijn of worden zij ziek, gebrekkig, invalide, tot de dood ons scheidt. Het project wordt geheel gedragen door vrijwilligers, waardoor de huur ook niet hoog is. Je bent er beschermd door deze groep, die je in geval van nood naar het ziekenhuis brengen of i.i.g. zorgen dat je daar terecht komt. Je hebt altijd gezelschap van de paar mensen die er permanent op het terrein wonen en de campingbezoekers. De hele zomer door vinden er culturele evenementen plaats, er zijn allerlei dieren op het erf, zoals het grasetende vette varken Camilla. Er is een moestuin en kippen, een schaap en een geit en er lopen wat kleine kinderen rond. De sfeer is zacht, de omgeving is mooi, de mensen die we er ontmoetten(waarvan ik er al een aantal bleek te kennen), waren van ons 'soort', zaten op dezelfde golflengte. En toevallig was het nog prachtig weer ook zodat wij er nu nog steeds met een warm gevoel van binnen door rondlopen.

Gaan wij nu gelijk daarheen verhuizen? Nee dat niet, we moeten het hier nog even afbouwen en misschien daar ook vrijwilliger worden en bovendien zijn we nog vééél te jong, nog maar 78 en 85. En de appartamentjes waren wel erg klein voor 2 personen. Maar het is een geruststellende gedachte dat het er is, voor het geval dat een van ons alleen over mocht blijven..God verhoede..

Poesje en de mensheid.

 Wij bevinden ons al dagen in een hittegolf, temperaturen van 30 tot 35 graden. Gelukkig hebben we een koel huis, de benedenverdieping althans. Boven wil je niet wezen, het is er gelijk een bakoven. Poezen hebben blijkbaar een andere temperatuurbeleving als mensen. Ik was Poesje een poosje kwijt, maar na gedegen speurwerk, goed kijken, vond ik haar bij haar vriendin in de poppenmand, beide in diepe slaap. Het is er zo heet daarboven, dat je een ei kunt bakken op de vensterbank. Maar Poesje vindt het er net lekker.

Ik heb er trouwens ook niet zo veel last van. Ik vind het wel lekker rustig. Voor 9 uur een stukje fietsen of/en een stukje tuin doen of iets supernoodzakelijks in huis. En dan verder in de koele salon lekker zitten lezen of niksen of een tukje. 's Avonds weer naar buiten, waar het dan om 9 uur nog 29 graden is, maar die hete bol is dan tenminste achter de bomen verdwenen. 35 graden in mei. Waar moet dat heen? Vrijdag weer wat menselijker temperaturen. 28 graden is voorspeld. Voor ons een luxe.

Ik las in een Belgische krant dat de weerman op T.V. wordt bedreigd omdat zijn weerkaarten te rood zouden zijn. 

Klimaatopwarming bestaat niet!!!! Sinterklaas wel daarentegen. En misschien de Kerstman ook wel. En chemtrails!!  

Waar moet het heen met het klimaat én met de mensheid?

Poesje weet het niet. Het kan hem ook geen donder schelen, als hij zijn brokjes maar krijgt. 

 

Het trieste lot van de laatste Eikelmuis

 

Poesje Samir heeft afgelopen nacht een gruwelijke moord begaan. Het bewijs lag vanmorgen uitgekotst voor de badkamerdeur. 

Bij nadere beschouwing ontwaarde ik 2 kleine pootjes en iets wolligs wits. Geen ordinaire muis, nee het leek ons meer een eikelmuis, bijna uitgestorven nota bene. 

Hoe haalt die kat het in zijn hoofd, na zeker een jaar muis noch vogel gevangen te hebben. Weet hij niet dat het hier een zeldzaam leuk en mooi beestje betreft?

En ook nog.., hoe heeft hij hem kunnen vangen, kunnen overmeesteren, kunnen opvreten met huid en haar... 

Wij weten uit ervaring dat het felle beestjes zijn die zich niet zonder slag of stoot laten kisten. In een van onze vorige huizen hadden we op gegeven moment 5 katten. Op een morgen zagen we ze alle 5 rondom een klein fel beestje steeds achterwaartse sprongen maken. Het beestje in het midden van de kring haalde om beurten naar ze uit en wist zich tegenover de kattenovermacht staande te houden.

Dus Poesje, vertel eens gauw...?

In ieder geval bleek je buit moeilijk te verteren. Je hebt de hele dag niet meer om eten gezeurd.

Verrassing uit Groningen. 1960

 

In de jaren 50 en 60 toen telefoonverkeer nog niet zo gebruikelijk was, kwam het geregeld voor dat er onverwacht bezoek op de stoep stond. Het kon treffen dat ze voor een dichte deur stonden omdat wij ook naar een onaangekondigde visite op pad waren. Zij lieten dan een briefje achter. Zo'n plotseling bezoek kwam nooit ongelegen, zoveel afspraken hadden we niet en ook niet zo veel afleiding. Geen T.V. programma's die we misten, want die hadden we nog niet...

Het was dan ook een hele verrassing toen er op een zondag een auto voor de deur stopte met een hele Groningse familie er in. Een neef van mijn vader met vrouw en dochters. Een auto! Mijn vader stikte van jaloezie natuurlijk, had hij ook wel willen hebben. Maar de neef had een garage, dan staan de autos voor het grijpen.

En 2 dochters. Die had mijn vader ook wel, maar hij had ook nog 3 zoons waar hij niet om gevraagd had. Hij zat eigenlijk helemaal niet op kinderen te wachten, maar ja, die kwamen.. Meisjes vond hij wel leuk, maar  jongens zag hij meer als lastposten. Opvreters met een grote mond. Hij had liever kippen en een kat. Vogeltjes, volières vol. Die kostten ook, maar daar kreeg je wat voor terug. Met 2 kinderen kon je nog uit rijden gaan op zondagmiddag. Met 5 niet. Bovendien had hij geen auto omdat hij al die jongens moest voeren. Een logische gedachtengang , dat wel.

Het werd een heel feest met de Groningse familie. Mijn vader verviel gelijk in voor ons onverstaanbaar Koeterwaals. Het waren aardige  mensen met zoals ik al noemde 2 meisjes, waarvan een net zo oud als ik en ook gitaarliefhebster, de ander een paar jaar ouder, maar niet ouder dan 15 en ongelooflijk lang voor haar leeftijd. Ze heette Ika, net als haar grootmoeder, een zus van mijn oma. Hoe de jongste heette weet ik niet meer. Op de foto v.l.n.r. boven de neef, die ook Gerard heette, net als mijn vader, dan de lange Ika, mijn vader, mijn moeder, die al die jongens baarde, voor met gitaar ikke 12 jaar, rechts met gitaar het Groningse kind en ertussen Ruud, Rita en de Groningse moeder. We hebben ze nooit meer gezien of gehoord. Zouden er nog een paar van leven?. De meisjes misschien?

Voor het ouderlijk huis. 

Een spannend dagje.

 Toen wij gister lichtelijk beschonken terugkwamen van de Salle des Fêtes waar de verjaardagen van de maand april gevierd werden, ging Marimon nog even bij zijn mails kijken omdat hij eerder op de dag een vreemd berichtje afkomstig uit Dubai had gezien waar hij op het moment niet te veel aandacht aan besteed had. Wat hij zag was, dat er een bedrag van 240 euro in 4 termijnen, waarvan de eerste gister, zou overgemaakt worden naar Darty. Wat en wie is Darty? Een Electromenagerbedrijf. Heb jij iets elektrisch besteld? Ik weet van niks. Toen oh schrik, zag hij een bedrag van 1250 euro dat via Paypal was overgemaakt naar een ons onbekend bedrijf. In een klap drong het door dat er iemand  bezig was onze gezamelijke rekenening te plunderen. Help! Totale paniek. Ineens wisten we helemaal niet welk nummer we moesten bellen om de rekening te blokkeren. Marimon vloog in de auto naar de bank, maar die was natuurlijk al dicht (18 uur 45)ik zocht intussen alle bankpapieren bij elkaar in de hoop daar een nummer te vinden. Vond een nummer, ging bellen. Dan krijg je zo'n robot, het gesprek gaat u zoveel kosten per minuut, het gesprek gaat opgenomen worden voor uw eigen veiligheid.. Jahàààà, schiet nou maar op!! Als u dit wilt druk 1, als u dat wilt druk  2, als u niks wilt druk 3, als u een zenuwaanval krijgt druk 4 dan roepen wij de SAMU. Toen ik uiteindelijk een vent van vlees en bloed aan de telefoon kreeg wist ik ineens geen Frans woord meer te zeggen, wist niet meer wat hacken was in het Frans (piraté). Uit mijn gestamel kon hij natuurlijk geen wijs worden. Opnieuw. Eerst rustig worden, de benodigde termen op een papiertje zetten en nog eens goed naar die man luisteren. Herkansing. Al die handelingen opnieuw en toen Bingo, had ik het juiste telefoonnummer. Zegt u duidelijk, in een zin wat er gebeurd is. Dat ging goed, hij had het begrepen, mijn bankkaart werd geblokkeerd en daarmee de bankrekening. 

Ondertussen was Marimon ook van de ergste schrik bekomen en had PayPal gecontacteerd. Meteen het paswoord veranderd, nu kon er niemand meer in komen. Gelijk er op kregen we een mail van PayPal dat de tijdelijke toestemming tot betaling was geannuleerd. Dat kon gelukkig nog want ze stonden nog in de wacht, zo bleek. Onze centen op het droge. Pfff...

Ik vond dat we nu wel de pizza konden gaan eten die ik in de oven had gezet. Toen ik daartoe naar de keuken liep rook ik een branderige lucht. Nee, de pizza was niet verbrand, maar de oven. Hij was er halverwege het bakproces mee gestopt. Pizza niet gaar en oven kapot. Er zijn van die dagen...

Vandaag 1 mei, nationale feestdag in Frankrijk, alles potdicht natuurlijk. Morgen naar onze bank om alles weer te déblokkeren. Overigens leerden we uit de mail van Paypal dat er iets in Engeland  was besteld (waarschijnlijk kledij), van een Italiaans bedrijf en verzonden zou worden naar iemand (naam en adres vermeld) in Frankrijk. Zo gaan die dingen. Ingewikkeld, maar alles blijkt te achterhalen. Zelfs dat het met een Apple mobiele telefoon was besteld in Londen. (misschien wel met een gejatte Apple). 

Leeg zonder gasten..

 Foto van een par maanden geleden toen we andere gasten uitzwaaiden.

Zojuist de gasten (huurders) uitgezwaaid. Dat geeft altijd een leeg gevoel, maar nu dubbelleeg, want met deze gasten, die al een jaar lang iedere maand 2 dagen komen om hun moeder in het verzorgingshuis te bezoeken, hebben we zoetjesaan een band opgebouwd. Nu is moeder bijna 100 en heeft ze vorige week haar heup gebroken. Ziekenhuis, operatie, en alweer terug in het verzorgingshuis.  Ze beseft niet eens dat ze weg geweest is, slaapt de hele dag en als ze even wakker wordt met haar ogen dicht, zegt ze 'pijn'. Het was een spannende week, waardoor we nog dichter bij onze gasten zijn gekomen. 

Onze kennismaking begon met 'U', toen werd het 'Je' en nu omhelzen we elkaar en drinken samen een apéro. De hond, die eerst nog wat verlegen was, ziet geen verschil meer tussen hun en ons erf. Liet zij eerst de kat en de kippen links liggen, nu ziet zij een speelkameraad in hen. Rent achter Poesje aan, klap kattenluik, dikke staart en jaagt de kippen als ze in de ren zitten de stuipen op het lijf. Als ze buiten zijn ziet zij ze niet staan. Als zij ons gewaar wordt komt ze vrolijk kwispelend op ons af. Kortom het was gezellig op het erf.

Nu zijn ze weg, er is alleen nog het wasgoed...

Maar ze schatten dat ze over een paar dagen terug zullen zijn, want de toestand van de oude dame gaf niet veel hoop. Zij moesten haar echter verlaten omdat op het thuisfront zich een andere calamiteit had voor gedaan. Overkomst dringend gewenst. Haar broer is inmiddels onderweg voor versterking. Wij houden de gîte ondertussen warm.

De tuin groeit mij nu al boven het hoofd.

 

Daar gaan we weer. Na een week stralende zon en veel te hoge temperaturen voor de tijd van het jaar, is de tuin mij al boven het hoofd gegroeid en we zitten pas in april. Dat gaat nog wat worden. En natuurlijk heeft de moestuinziekte mij weer te pakken. Uitjes en erwtjes, rabarber en aardbeien. bessen aan de struik, waarvan ik vergeten ben of het nu rode of witte waren, de prachtige, wild woekerende Centaurea met pijn in mijn hart er uit laten snokken door mijn lieve behulpzame Hollandse buren, waarvoor in de plaats vanavond een al flink voorgetrokken Courgette komt te staan. Dan nog om alles op te vullen een aantal Pompoenen en misschien nog een Butternut. En o ja, gisteravond tegen donker nog 12 ijsbergslaatjes geplant. Dat allemaal in dat piepkleine tuintje? Eh ja, als ze allemaal wat opschikken, passen er veel makke planten in een hok.

Vanmorgen heel wat tijd verbeuzeld met het uitzoeken van een geschikt plekje voor de gele roos, die ik had gekocht voor Marimon's verjaardag en die ik had gedacht tegen de vorig jaar opgeleverde cabanon te planten. Na veel gehak en gedoe bleek dat geen geschikte plek, dus moest Roosje elders in de tuin. Maar waar?? Wij hebben geen plaats! Tenminste geen lege plaats. Uiteindelijk moest de smeerwortel er maar aan geloven, want die was zo monsterlijk hard gegroeid dat alle buren in de verdrukking waren gekomen. Voilà, een hele kruiwagen vol van nog geen vierkante meter plant. Een prachtige plek voor Roosje. We hebben nog een paar meter verder nog een smeerwortel voor de bijtjes overgelaten want die zijn er dol op.

Akelei., groeit daar ook gratis en voor niks. 

Zou ze hier gelukkig worden?

Memory lane.

 

Na 19 jaar zijn we dan weer  terug in Clamensac, Corrèze, waar we 25 jaar geleden aan ons Frankrijk avontuur begonnen. 

Er bleek niet gek veel veranderd, behalve dat iedereen 19 jaar was opgeschoten. De laatste bewoners van de 6 grote herenhuizen, Maisons de Maître, waren overleden (behalve wij), die stonden dus leeg, behalve ons huis, waar ik op de stoep zit, dat was gekocht door een kleindochter van de laatste bewoonster (Suzanne Cisterne) van een van de grote huizen. Bij elk van de Maisons de Maître hoorde een boerderijtje met bijbehorend boerengezin, de horigen, zoals ik ze in mijn hoofd noemde. Daarvan zijn er nog 2 over, onze naaste buren broer en zus Francis en Sylvie, beiden ongehuwd en kinderloos, 58 en 60 jaar oud. Nog 2 jaar dan gaat Francis met pensioen en zal er niet meer geboerd worden in het dorpje. Moeder Jeannette was een paar jaar geleden overleden. Het weerzien met broer en zus was roerend, wij omhelsden elkaar alsof wij terugkwamen uit de oorlog.

Zij konden ons vertellen dat de Australische tandarts die ons huis had gekocht, niet lang nadat hij alles voor veel geld had laten verbouwen aan de binnenkant, het weer had doorverkocht. Op het internet hadden we al gezien dat hij het zeer luxueus had aangepakt en het huis voor over de duizend euro per week wilde verhuren aan toeristen. Daar was volgens de buren niets van terecht gekomen, zij hadden nooit een huurder gezien. 

De oude garde is weliswaar dood of verdwenen, maar gelukkig is er  nieuw leven te bespeuren. Er wordt getimmerd en gezaagd, huisjes worden opgeknapt op een nette manier. Geen zwembaden. 

Het huis is aan de buitenkant niet veranderd, onze verf zit er nog op, of tenminste dezelfde kleur. Maar mijn mooie tuin, mijn rozenallee, die zijn verdwenen

Het houthok is afgebroken. Jammer.

In Saint-Privat, het dorp waar de voorzieningen zijn, zagen we dat er ook niet veel veranderd was. We bezochten er de Spar, die vergroot was, de P.M.U. de bar waar je kon gokken op de paardenrennen en waar nog steeds een klont stamgasten de hele dag rond de bar hing. De quincaillerie (ijzerwarenwinkel) van Lajoinie, waar nu de zoon in stond en waar het nog steeds druk bezocht was, en Pierre en Annie van de oude Spar, waar ik 20 jaar geleden behoorlijk teut van de Pastis die Pierre almaar bijschonk bijna van de stijle trap kletterde, waar we boven genood werden. 87 jaar allebei. Dit keer thee met krakelingen. De trap leek minder stijl dan vroeger.

Het huis waar we de eerste 9 maanden woonden omdat er problemen waren met de aankoop van ons 'echte' huis.

En vrienden en verhalen. En nog meer vrienden en nog meer verhalen. En die is dood en die is terug en die is verdwenen en die is getrouwd en die is gescheiden..Tot het mij duizelde toen ik lag te herkouwen in bed en er niet van kon slapen...

Weer thuis. Ben drie dagen moe geweest van deze trip, maar het was meer dan de moeite waard!