De laatste dagen staan we om 6 uur op om, voordat de hitte losbarst, een paar uur op het erf te werken teneinde dichtgroeien te voorkomen. Ik voel me net de Vrouw in het Zand uit de roman van Kobo Abe. Geen mooie perkjes aanleggen, bijzondere bloemsoorten kweken, een super pompoen vetmesten. Nee, knippen, zagen en trekken. Alleen maar onkruid en grassen te lijf gaan, alsof ik alleen tegenover een regiment Triffids sta. En dat iedere dag weer. Daar is op de duur geen lol aan en dan nog die droogte, de hele moestuin is aan het verpieteren.
Natuurlijk ben ik ook trots dat ik het (nog) kan, maar wel met steeds meer moeite en voor hoe lang nog..
Op een dag moeten we hier weg, hoewel we niet willen, nog niet. Moeten we dan wachten tot een van de twee het opgeeft? Tot we instorten? Is het niet verstandiger om nu vast iets te bedenken? Maar wat?
Terug naar Nederland is geen optie, van de opbrengst van ons prachtige landgoed kun je in Nederland nog geen schuur kopen en huren is helemaal buiten ons budget. Bovendien zullen we niet meer wennen in die heksenketel daarboven. Een huisje hier huren in het dorp? Kan, is betaalbaar, maar saai...
Gister opende zich voor ons ineens een mogelijkheid. Op nog amper 5 km van huis. We kenden de natuurcamping, waren er een paar keer geweest om een voorstelling bij te wonen, we wisten dat er een project op stapel stond voor ouderen samen in een landhuis, maar verder hadden wij er ons niet in verdiept.
Gister was er een open dag en we moeten toegeven, het sprak ons aan. Een villa verbouwd tot 65+ commune met een gemeenschappelijke ruimte en 3 ini-mini appartamentjes. Iedereen mag er in en er in blijven, ook al zijn of worden zij ziek, gebrekkig, invalide, tot de dood ons scheidt. Het project wordt geheel gedragen door vrijwilligers, waardoor de huur ook niet hoog is. Je bent er beschermd door deze groep, die je in geval van nood naar het ziekenhuis brengen of i.i.g. zorgen dat je daar terecht komt. Je hebt altijd gezelschap van de paar mensen die er permanent op het terrein wonen en de campingbezoekers. De hele zomer door vinden er culturele evenementen plaats, er zijn allerlei dieren op het erf, zoals het grasetende vette varken Camilla. Er is een moestuin en kippen, een schaap en een geit en er lopen wat kleine kinderen rond. De sfeer is zacht, de omgeving is mooi, de mensen die we er ontmoetten(waarvan ik er al een aantal bleek te kennen), waren van ons 'soort', zaten op dezelfde golflengte. En toevallig was het nog prachtig weer ook zodat wij er nu nog steeds met een warm gevoel van binnen door rondlopen.
Gaan wij nu gelijk daarheen verhuizen? Nee dat niet, we moeten het hier nog even afbouwen en misschien daar ook vrijwilliger worden en bovendien zijn we nog vééél te jong, nog maar 78 en 85. En de appartamentjes waren wel erg klein voor 2 personen. Maar het is een geruststellende gedachte dat het er is, voor het geval dat een van ons alleen over mocht blijven..God verhoede..
