Het lijkt er op dat de extreme zomer voorbij is en dat wij de de 5 hittegolven overleefd hebben. Dat wil wat zeggen over onze taaiheid, want in la Normandie, onze regio, vielen er 426 extra doden door de canicule, allen boven de 75. Zoals mijn knuffel oncoloog in zijn rapport over mij schreef en waar ik heel trots op ben: Mme Metselaar est 'en très bon état général'. En de bosbranden zijn ook aan ons voorbijgegaan, gelukkig.De moestuin is i.i.g. niet en bon état général, die is opgegeven. Helemaal bruin en bijna dood, op 1 pompoen na die uitsloverig oranje hangt te wezen. We hebben voor de grote droogte toesloeg een aantal maaltjes rabarber gegeten (rabarber met mascarpone, uitvinding van mij) en aardbeien naar genoegen, tot het grote buien begon te regenen, weg oogst. Het waren de laatste buien van het seizoen, helaas.
Was het een fijne zomer? Nou nee, op een paar hoogtepunten na. De avonden, tot laat zitten kletsen met je gasten of de buren. Naar de vleermuizen staren en dan in slaap vallen en wakker worden onder de sterren om 2 uur 's nachts. Maar het overgrote deel er van heb ik doorgebracht in de salon, waar het 10 graden koeler was dan buiten. En dan mag ik nog niet mopperen, want het grootste deel van de mensen zijn niet in het bezit van een koele salon en zaten hele dagen in het donker verscholen achter de luiken. Het leek de Covid periode wel, je zag alleen iemand op straat voor tienen 's morgens en na achten 's avonds. Meestal was het boven de 30 graden, met een zeer felle zon. Als het onder de 30 ging zeiden we: Hè, eindelijk weer een normale temperatuur. Het nieuwe normaal. Het went snel. Volgend jaar zal het niet anders zijn.

Maar nu een nieuw seizoen. Nieuwe kansen. Het heeft geregend vannacht en geonweerd. De maïs is er vervroegd bijna overal af, we hebben weer uitzicht. Ik zie alweer een groen vleugje over het gras, of verbeeld ik mij dat? We kunnen weer fietsen en wat mensen bezoeken, de clubjes beginnen weer..En de blogs, natuurlijk ook de blogs! Met al mijn wilde avonturen in het Franse boerenland van Oh la la! Te beginnen met morgen, als hier voor de deur een zoveelste vergadering wordt gehouden met de leden van de vereniging tot behoud van de Kapel. Zo'n bijeenkomst van oprechte katholieken gaat altijd gepaard met veel eten en drinken (vooral het laatste). De pastoor van kleur rechtstreeks uit de Congo komt natuurlijk ook langs om de boel op te vrolijken met zijn aanstekelijke schaterlach. Als de Kapel maar niet instort door zijn gebulder, want die wordt er ondanks onze inspanningen en jaarlijkse vergaderingen niet beter op.