Eind goed al goed.

En zo is alles, nog voor het sluiten van het jaar, nog goed gekomen.

De poezen en de kippen hebben niets gemerkt van het gepook in mijn ingewanden. Alsof er niets gebeurd ware. 

Mijn kankerjaar. Aan het begin ontdekt, aan het einde schoon en wel dichtgenaaid. Tussendoor een hoop spanning en ellende, maar ook veel liefde en zorg, dubbel genieten van momenten waarop het goed ging. En ook dit jaar, tussen de onderzoeken door, het theater, 2, 3 keer per week repeteren, de generale, 2 optredens met volle zaal. Zoveel nieuwe vriendschappen zijn daar ontstaan. En toen de chemo en bestralingszomer met in de nog warme avond liggen op de uitklapstoel, naar de sterren kijken. De opluchting daarna er af te zijn, niet meer naar Caen te hoeven iedere dag, langzaam opknappen, weer normale ontlasting, weer van huis kunnen zonder angst. 

Dan de operatie, zo lief iedereen, de verplegers en verzorgers die 's nachts je rug masseren. De kamergenote die ligt te steunen in de nacht. Gaat het wel? Heeft u pijn? Solidair met je mede zieke, medelijden. Dan de poche, die mijn vriendje werd. Het gaf mij een grotere actieradius, kon gewoon naar de Super om een boodschap.

Poche er af, ik ben weer heel. Nog een lidteken erbij, het geeft niet, als ik maar leef. De darmen moeten nog wat wennen, niet te hard, niet te zacht, niet op alle onmogelijke tijden, niet te snel, waarschuwen van te voren. Net een hondje dat je af moet richten.

Maar ze doen hun best, er zit al meer structuur in. Ik kan nog niet lang van huis, maar thuis is het ook goed. Ik hoef niet naar Oudejaarsfeesten of Kerstetentjes die uren duren. Heerlijk met Marimon aan de spinazie met een aardappeltje en een stukje vlees.

Een mooi boek (de Zwarte Schuur), een mooi muziekje (Schumann Dichterliebe), met onze huisbeesten een tukje in de zon. 

Meer kan een mens zich niet wensen.

Vollopen en leeglopen in de scan.

Nu de tijd gekomen is dat de poche er af kan, komen er weer allerlei onderzoeken om te kijken of de boel van binnen netjes aan elkaar gegroeid is en er geen scalpels zijn achtergebleven bijvoorbeeld. De eerste in de serie heb ik donderdag ondergaan. Een scan. Omdat ik er daarvan al tig heb gehad en niemand mij had verteld dat het deze keer anders zou gaan, had ik geen maatregelen van welke soort ook getroffen.

Ik had braaf plaatsgenomen op de scantafel, in hemd en onderbroek zoals altijd. Twee jonge 'scanverpleegstertjes' maakten het infuus in mijn arm klaar waar de contrastvloeistof in moest. Bekend tafreel. Maar er lag ook een grote, blauwe , papieren broek klaar, met een open flap in het kruis. Wat moet ik daarmee? vroeg ik enigszins ongerust. U trekt uw onderbroekje uit en deze aan. Wij gaan dan via de onderkant een liter vloeistof inbrengen, die u zo lang mogelijk moet binnenhouden, dus billen op elkaar. Ja maar, sputterde ik tegen, ik heb een poche. Daar hadden ze niet op gerekend. Verbaasde gezichten.
 -Dan komt de vloeistof in de poche. 
-Ja maar, daar kan geen liter in, dat wordt knappen. 
-Heeft u een reservepoche meegenomen? 
-Toevallig niet, want ik heb er niet meer in voorraad. De pharmacie had ze niet in voorraad en de grossier ook niet. Dit is mijn laatste. Vanmiddag om half 6 kan ik een nieuw pak ophalen.
-Wat nu gedaan? Wij hebben opdracht gekregen dit op deze manier uit te voeren en we hebben hier geen poches.
Terwijl de vloeistof al in mijn arm ging en de andere vloeistof in de bibs, begon ik bevelen uit te delen. 
-Naast de receptie is de afdeling darmen. Daar zit een stoma specialiste, ze heet Cathérine en ik weet zeker dat zij poches in voorraad heeft. Rennen!! Ondertussen vulde de poche zich en ging vervaarlijk bol staan. -Stop, ho, riep ik, dit gaat niet goed. Op dat moment kwam de koerier binnen met Cathérine. Wij kenden elkaar nog van een vorige keer, toen ze mijn wonden verschoond had. Wat was ik blij dit vertrouwde, lieve gezicht te zien. Nu kan het niet meer mis gaan. 
-We legen de poche gewoon aan de onderkant,zei ze rustig. Hebben jullie een haricot? Dat bleken ze na wat zoeken te hebben. Een boonvormig metalen bakje, voor allerlei vieze dingen te gebruiken. -Het ruikt naar anijs, toch niet aan de Pernod geweest? 
Na de foto's mocht ik alles laten lopen, gelukkig en werd ik gemaand op te staan van de scantafel. Maar hé, ho, ik ben nog lang niet leeggelopen. 
-Ja hoor, alles is er uit.
-Jullie zult zien van niet, zei ik terwijl ik, al druipend opstond van de tafel. Dat wordt dweilen. 
-Gaat u maar naar het kleedhokje. 
-Al druipend naar het kleedhokje? Zijn jullie wel goed? Zoek liever een handoek of desnoods een keukenrol! Ze stoven alle kanten op, maar nergen een handdoek of zelfs maar een washand te bekennen. Uiteindelijk nam ik maar het stuk plasticpapier dat de scantafel moest beschermen, om me mee droog te maken en schodderde al druppelend met de Cathérine in mijn kielzog naar het kleedhok waar ik mij half vochtig aankleedde. Het zal wel opdrogen in de auto. De scandokter was er binnen 5 minuten. Uw darm is étanche, zei hij. Wat zoveel betekent dat hij waterdicht is. Goed aan elkaar gegroeid dus, de stukken. Dat is goed nieuws, zei hij er nog maar eens bij. Ja, goed nieuws. Nu kan de poche er af. En wat als het nu eens niet waterdicht geweest was? Was mijn buikholte dan vol water gelopen? Ze doen maar wat daar.

Volgende keer gaat er een grote tas mee. Met handdoeken, maandverbanden, luierbroekjes, en poches. Want ze vertellen je hier nooit wat van te voren. 

Goed nieuws!

En zo gingen we gister naar het ziekenhuis om mijn wonden, of wat er van over is te laten controleren door de chirurgien dr. Bassem Makar, die niet degene is die de operatie uitgevoerd heeft, want dat was le docteur Pompilio die nu zelf onder het mes ligt, de bofferd. Ik lag daar vredig op de onderzoektafel onder de vaardige handen van de infirmière het gepampel en geveeg te ondergaan, toen ik de docteur vanachter zijn bureau iets hoorde mompelen. Nu was ik een beetje doof, omdat mijn linker gehoorapp. de geest had gegeven en en plus versta ik de man sowieso niet, maar ik vind het ook weer gênant om steeds pardon wat zegt u te moeten zeggen, dat vind ik weer zo discriminatoire, want hij heeft een verweg accent en bovendien een bruine huid en voor je het weet heb je weer iemand gekwetst of bestempeld, Maar in dit geval leek het me uiterst interessant wat hij daar mompelde. Ik schoot overeind: Comment? Wat zegt U? Kunt U bij uitzondering dit herhalen? En jawel, hij zei het, hij sprak de woorden. Het stuk darm dat mijn collega heeft verwijderd bevatte geen kankercellen. Geen chemo nabehandeling meer. U bent vrij. U kunt gaan... 
Dank U wel dokter. Natuurlijk zijn wij hier heel blij mee, wij springen een gat in de lucht. Ik vraag mij alleen af waarom dat stuk darm er dan uit moest als het toch al schoonbestraald en gechemood was?
Omdat ze dat niet konden zien voordat het er uit was, misschien. Laten we het daar maar op houden. Gelijk werden er de nodige stappen gezet voor de volgende fase: een scan, en een afspraak met de coloscopiespecialist. Als de stukjes darm netjes aan elkaar blijken te zijn gegroeid mag de poche er af (net nu ik er zo aan gehecht raak). Dat gaat begin of half december worden. Wie weet mag ik weer als volwaardig mens aanzitten aan de diverse kerstdiners die zo rond half december beginnen. 
Vorig jaar december sloeg ik alarm. Het heeft precies een jaar geduurd.
2019 is een raar getal. Ik heb het vanaf het begin gewantrouwd. 

2020 klinkt een stuk beter. Joepieieieieie!!!!

Avez-vous mal?

Vous avez mal? Heeft u pijn? Dit zinnetje, mij meermalen toegefluisterd in de nacht, gaven mij sterkte en troost terwijl ik daar lag op mijn rug, gevangen tussen infuus buizen en slangen, naar het plafond te staren. Er is hier iemand die zich om mij bekommert. 
Het ergste was niet de pijn, want die had ik niet, daar zorgde een poedertje opgelost in het magische infuus voor, maar de machteloosheid. Je niet te kunnen bewegen, omdat je vast zit en bovendien de kracht ervoor je ontbreekt. De ergerlijke buurvrouw, die urenlang een TV met veel geflits liet schetteren. De intense verveling. Het smakeloze eten. 

Maar dan de verzorgers. Van poetsvrouw tot ambulancier tot aide soignante tot infirmière, allemaal even geduldig, zorgzaam en lief. 

De artsen niet. Die kwamen iedere dag met hun gevolg in hun kielzog de kamer binnen schrijden, keken naar je alsof je een lap vlees in de etalage van de slager was, mompelden hun bevindingen naar hun achterban, die dat scheen te begrijpen, en ruisten weer de kamer uit. Tot ze je op gegeven moment meedelen dat je naar huis mag, zonder ooit een glimlachje op hun gezicht getoverd te hebben.

Een fijn ziekenhuis daar in Flers. Klein, ouderwets, armoedig haast, met versleten handdoeken en gescheurd behang. Maar met veel warmte en veel vrijheid voor de patient, die b.v. de hele dag bezoek mocht ontvangen. Wat ook weer zijn nadeel had, want mijn aardige, populaire buurvrouw (de derde) b.v., had meestal de hele middag tot ver in de avond bezoek van soms wel 8 mensen tegelijk. Dat kan bezwaarlijk zijn voor de medekamerbewoner, maar ook voor haarzelf. Want die mensen bouwden een feestje rondom haar, terwijl ze er zelf koortsig en suf tussen lag. Ikzelf vind het wel bezwaarlijk om te gaan zitten reutelen op de wc, terwijl het bezoek op een meter afstand toehoort. Dat was nu in mijn geval niet van toepassing, want ik reutelde vrijelijk in mijn poche terwijl ik in bed bleef liggen, de schaamte voorbij. 

Ja, een 2 persoonskamer heeft zo zijn nadelen. Vooral die TV. (lang leve de smartphone). Maar het scheelt wie je treft als partner. Met de derde en laatste buurvrouw kon ik uitstekend overweg. Zij vroeg mij vriendelijk of ik het erg vond dat ze even een quiz ging kijken op TV. Wij overlegden of het raam open moest of dicht. Wij vonden allebei dat de luiken niet dicht moesten 's nachts. Wij lagen op slapeloze nachten allebei op onze mobile te staren in het donker en vroegen elkaar waarom we niet sliepen en lieten vrijelijk scheten die knalden door de nacht. Dat is pas vriendschap.

Ik dacht na een dag of 3 weer thuis te zijn, maar dat viel tegen. Ik was blij dat ik dat niet hoefde. Het zitten op een stoel naast mijn bed vond ik al vermoeiend op de 3de dag. Ik moest mijzelf dwingen de gang op te gaan, wandelend met het infuus op wieltjes met alle flessen en zakken er aan (een hele organisatie om niet in de knoop te raken). De 12 dagen waren precies goed getimed. 

Eenmaal thuis gaat de vooruitgang met sprongen. Ik voel mij weer een hele Piet, vooral door het heerlijke eten van Marimon, de stilte op La Chapelle en mijn eigen bedje met mijn eigen Marimon er in...

Negerzoenenfeest.

Ik vraag mij af of het brengen van de goede of slechte boodschap in het opleidingspakket van de arts in wording zit. 

De eerste boodschap werd mij nog half slapend van de narcose na de coloscopie gebracht door dr. H., de internist. 'C'est grave, très grave', sprak hij somber. Over 14 dagen wil ik opereren.
Dat kwam er niet van, eerst nog een M.R.I, een Scan, een Endoscopie, een Echo met Röntgen er achteraan, weer een M.R.I. van de lever, een Cardio, een PETscan, 5 weken bestraling en chemo en toen pas, nu dus over 2 weken, eindelijk de operatie. 

Maar het nieuws werd steeds beter. Zag Sacha de scandokter nog een plekje op de lever en plekjes her en der in de longen, (c'est moins bien, mais pas catastrophique) en dacht de internist zeker te weten dat het vlekje op de lever kwaadaardig was (u bent zo te zien geen alcoholist, dus we gaan er van uit dat het een uitzaaing is), de PETscan die ik 2 weken later in Caen kreeg wees uit dat het geen métastase was. Dat mompelde dr. M'Vondo tussen neus en lippen door, terwijl hij nauwelijks besefte hoe belangrijk dit voor mij was.

Eergister was ik weer bij dr. Sacha van de scan. Nu heette hij Florent, maar hij zag er precies hetzelfde uit. Zo'n lief knulletje met rechtopstaand zwart spijkerhaar, jonger dan mijn zoon. 
Het vlekje op de lever is niet geëvalueerd, noch de vlekjes op de longen, alle aangetaste lympheklieren in de darmen zijn verdwenen. Toen ik niet meteen reageerde, zei hij met nadruk:
'Dat is goed nieuws!' Ja, ja, dank u wel. Un grand merci .

Dat moeten we vieren. Meteen door naar de Lidl. Een groot pak negerzoenen (die nu de saaie naam van 'Choco Softies' dragen, hoe verzin je het), pinda's in een jasje, spritsen, verboden biefstukjes uit Argentinië, macropak zachte toffee melange, 6 flessen Faugère wijn, een plastic tafelzeil, een pak mini snickers en ook een zak gemengde sla om het goed te maken. Alles in plastic verpakt, helaas. Het milieu moet weer het gelag van mijn vreugde betalen. 

En zo ga je in 6 maanden tijd van ernstig, naar erger, naar een serieuze doodsmogelijkheid in je gedachten (is dat niet ieders lot op de duur?), naar terugvechten, aanvallen, moeheid en berusting in die moeheid, naar overgave, naar hoop op spoedig herstel.

Gister waren we bij dr. M'Vondo che Mabubu. Hij zei dat als het uitgeknipte stukje darm onder de microscoop schoon blijkt, er van chemo achteraf geen sprake zal zijn. Of een korte sessie. Dank u wel dr. M'Vondo. De volgende afspraak met hem is volgend jaar september. Als hij het haalt, want hij zag er moe en afgetobd uit. Hij werkt niet te hard, want hij is ontzettend traag, maar maakt wellicht  te lange dagen, want hij zal toch al die patiënten moeten afwerken met dat tempo van hem. Ik hoop dat hij nog even van zijn pensioen mag genieten, want dat heeft hij verdiend, de zachtste en liefste dokter van Baclesse. Zou hij thuis ook zo aardig zijn? Hij doet me denken aan Agostinho uit Mozambique, de aardigste zwarte met de mooiste glimlach van het stadje T. Maar hij sloeg wel zijn vrouw...

Maar tussen de bedrijven door heb ik wel een hele mooie en gelukkige zomer gehad, en dat gaat maar door. Nu weer appeltijd met rapen, schillen, koken en invriezen. Met de voorraad van vorig jaar hebben we tot in maart appelmoes gehad.

En na Caen gister door naar Cabourg, waar niks aan was, de hele zeekant volgebouwd met hotels en appartamenten, het leek de Costa Brava wel. Maar Houlgate, dat er tegenaan ligt, dat is nog zoals het was. Lief, schattig, simpel, echt. We waren een beetje moe gister, dus we zijn er slechts stapvoets doorheen gereden. En het was ook een beetje miezerig weer. Maar de volgende rit naar de kust zal naar Houlgate zijn. Nog beter dan Cancale!

Vanavond moules/frites in de feesttent van het dorp. Daarna is het even uit met de pret, want dan moet ik weer op een darmdieet voor de operatie over 2 weken. Maar daarna... dan zet ik mij in het restaurant waar we gister zo heerlijk gegeten hebben op weg naar Cabourg, en ik kom er niet eerder uit dan dat ik zo rond ben als de juffrouw op de foto hier boven.

Onze lusthof

Begin september, heerlijk weer, prachtige nazomer. Ik zit in de 4de opknapweek en alles gaat hard vooruit. Vandaag een uurtje gefietst, was maanden geleden. Moet de beenspieren nog wat trainen, dat merkte ik vooral toen ik gister na jaren de step weer eens te voorschijn haalde. Na 200 meter had ik het gezien, gelukkig was de buurman thuis en konden we het gezellig even over stoma's hebben. Hij is ervaringsdeskundige en weet alle ins en outs van dit zakje.

Zondag waren we in Cancale. We hebben een stukje van de smokkelaarsroute gelopen, meer geklauterd eigenlijk, over smalle rotsachtige paadjes, op en af. Dat kan moeder toch maar allemaal!

Laila, mijn paarse autootje gewassen, ook na maanden. Ik kon haar bijna niet meer terugvinden onder de laag woestijnzand. Zij slaapt nu voor de toekomstige gîte omdat ze daar zo mooi bij de Verbena's kleurt. 

Zij is samen met haar broertje, uit de cour voor het huis verbannen omdat Marimon het ambitieuze plan heeft opgevat om van de cour een lusthof te maken met een bloemenborder, zitjes en parasols.

Maar voorlopig moet hij zich nog door enige lagen puin en stenen graven. Hij raast regelmatig met zijn motormaaier met aanhangkarretje door de cour om het puin af te voeren en de verse grond (die weer uit de graafwerken van de fosse septique komt) in de kuilen te gooien. De kippen raken ervan in de stress en laten dat luidkeels horen. Zij leggen hun eieren tegenwoordig n.l. onder de hortensia voor het huis,7 kiekens in wording, wat een verantwoording.

 Ik hoor steeds vaker: 'Ai m'n rik'...

De toekomstige lusthof.

Ondertussen knoop ik relaties aan met kikkers in de vijver.

Je zal het niet geloven, maar kikkers zijn sociale dieren. Als ik naar de vijver ga om de vissen te voeren, springen zij eerst vanaf de kant waar zij zaten te zonnen, geschrokken het water in. Als ik dan even blijf staan of zitten op m'n hurken, dan komt er eentje de kant op en gaat mij aan zitten kijken. Als ik die dan aanspreek en zoete verhaaltjes vertel, komen er steeds meer die daar roerloos blijven zitten luisteren.

Kikkers hebben een ziel, zoveel is zeker. Van kippen weet ik het zo net niet en als ze er al een hebben, dan is die zeker zwart.

Dieet-eten versus Wiener Schnitzel

Deze week ben ik begonnen met het grenzeloos genieten van mijn herwonnen vrijheid. Geen taxi voor de deur. Ik mag de hele dag ongelimiteerd bankhangen. Pas maandag heb ik enkele meest nodige klusjes gedaan, zoals mijn haar in de henna zetten en de poezen ontvlooien. En natuurlijk een boeket Dahlia's, volgehangen met kaartjes waarop de namen van alle chauffeurs 10) die mij de afgelopen weken naar Caen hebben vervoerd, afgegeven bij de secretaresse van het taxibedrijf.